تأثير نشانگان و نمادهايِ فرهنگيِ فضاهاي شهري بر تقويت هويت ملي

فاقد عنوان لاتين

هويت ملي به معناي احساس تعلق و وفاداري به عناصر و نمادهاي مشترك در يك ملت و در ميان مرز‌هاي تعريف شده سياسياست و از آنجا كه فضاهاي شهري استقرارگاه جمعيت كثيري از شهروندان يك كشور است و مهم­ترين عامل در شكل ­دهي و شگل­ گيري شهر به عنوان بستر پيدايش حيات جمعي مي­ باشند، نقش عمده ­اي در توليد و بازآفريني مباني استحكام بخش هويت ملي و فرهنگي شهروندان ايفا مي­ نمايند. هويت ملي را مي­توان از طريق نمادپردازي در اين فضا بازنمايي و بازتوليد نمود، از اين طريق ارتباط رواني و عاطفيِ خاصي ميان مردم و فضاي شهري كه زندگي روزمره­ي خود را در آن مي­ گذرانند، شكل مي­ گيرد. در صورتي كه احساسي عاطفي نسبت به نمادها كه عناصر و اجزاء هويت فرهنگي و ملي جوامع انساني را نمايش مي­دهند به وجود آيد، هويت ملي تقويت و بازتوليد مي­ شود. به همين دليل رهبران سياسي، بي ­توجه به منبع قدرت و مشروعيت خود برآنند تا با ايجاد، گسترش و بهره­برداري از آنچه گاتمن نمادنگاري ملي مي­ خواند كشور خود را به وحدت و يكپارچگي برسانند. منظور از نمادنگاري ملي، توجه به كليه نمادها، مراجع و آرمان هايي است كه ميان مردم مشترك است و به آنها همبستگي روحي و در نهايت وحدت مي­ بخشد. در صورتي اين مهم مورد غفلت قرار گيرد با ايجاد كوچكترين خلاء در بافت و ساختار فرهنگي جامعه، زمينه براي تهاجمات و تعرضات فرهنگي بيگانگان مستعد مي­ گردد. لذا اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي به دنبال پاسخگويي به اين سؤال است كه چگونه با به كارگيري اصول و فنونِ هنر نمادپردازيِ فرهنگي در عرصه ­ي فضاي شهري قادر به تقويت مباني و بن­ مايه­ هايِ هويت ملي مي ­باشيم؟ به نظر مي ­رسد با توجه به اينكه نمادها از دير باز شناسنامه ­هاي شهرها و فرهنگ ­ها بوده­ و تداعي كننده ­ي خاطرات مشترك، هويت­ هاي فرهنگي و اساطير بوده ­اند، رشد و توسعه­ ي آنها در فضاي شهري، موجبات تقويت مباني و ريشه­ هاي هويت ملي را فراهم مي ­سازند.