بررسي تأثير ابعاد اجتماعي بر ميزان استفاده مردم از فضاهاي عمومي شهري (مطالعه موردي: تفرجگاه چمران –حد فاصل پل شهيدان شيخي تا نيايش)

فاقد عنوان لاتين

يكي از مسائل مهم امروز در ميان انديشمندان مسائل شهري،فضاهاي عمومي در شهر است. تقريباً تمام تعاريف طراحي شهري حاكي از اين است كه طراحي شهري با عرصه عمومي و عناصر تشكيل دهنده آن سروكار دارد. فضاهاي عمومي شهر داراي ابعاد اجتماعي مطلوبي مي باشند. پژوهش حاضر‌در ابتدا به بيان تمايزات فضاي عمومي ‌ و ‌خصوصي شهر پرداخته و سپس جهت بررسي هدف اين مقاله ‌‌كه ‌شناسايي ‌تأثيرگذارترين ‌‌ابعاد‌اجتماعي فضاهاي‌ عمومي از ميان مفاهيمي نظير مردم و فضا،‌ قلمرو‌گرايي، اعتماد، امنيت‌ و ‌ايمني ، نظارت‌غير‌رسمي و شبكه اجتماعي بر ميزان استفاده مردم از اين گونه فضاها در تفرجگاه چمران شيراز (حد فاصل پل شهيدان شيخي تا نيايش)كه با وجود عرصه هاي عمومي و كاربري هاي فراغتي نقش يك فضاي عمومي پويا به خود گرفته،گام برداشته شده‌است. جهت گردآوري‌اطلاعات، از روش كتابخانه‌اي و ميداني بهره گرفته شده و 150‌نفر به عنوان حجم نمونه ازطريق فرمول‌ كوكران انتخاب و مورد پرسشگري واقع شده اندو نهايتاً‌ داده هاي پرسشنامه‌ها با استفاده از نرم افزار spss و با روش رگرسيون لجستيك تحليل شدند .يافته هاي حاصل از اين مطالعه نشان مي دهد كه ابعاد اجتماعي قلمرو گرايي و شبكه‌اجتماعي نقش پر‌رنگ تري را بر ميزان استفاده مردم از فضاهاي عمومي شهري ايفا مي كنند.