بررسي وضعيت شاخص‌هاي كمّي و كيفي اجتماعي مسكن در مناطق روستايي (مورد مطالعه: شهرستان ممسني استان فارس)

فاقد عنوان لاتين

شاخص ­هاي مسكن ابزار كليدي و تعيين كننده در توصيف، تحليل و تصميم گيري محسوب مي­ شوند كه مي­ توانند به عنوان راهنما در برنامه ­ريزي بخش مسكن مورد استفاده سياست گذاران و برنامه­ ريزان كلان بخش مسكن قرار گيرند به شرط آنكه شناخت آنها كامل بوده، بررسي و تجزيه و تحليل آنها از طريق انجام تحقيقات و پژوهش ­هاي بنيادي و كاربردي صورت گيرد و به درستي در برنامه ­ها به كار گرفته شوند.متغيرهـا و پارامترهـاي گونـاگوني در تعيـين وضعيت توسعة مسكن هر منطقه دخالت دارند كه مقايسة جداگانة هر متغير، جايگاه آن را مشخص مي­ كند. در ميان شاخص­هاي مسكن، شاخص ­هاي اجتماعي، مناسب ترين ابزار اندازه­ گيري پيشرفت و تحقق هدف­ هاي كلي مسكن به شمار مي­ روند.اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي سعي در شناخت وضعيت شاخص­ هاي كمي و كيفي اجتماعي مساكن روستايي شهرستان ممسني دارد. نتايج اين مقاله در رابطه با شاخص ­هاي كمّي و كيفي مساكن مناطق روستايي شهرستان ممسني طي دهه­هاي 1345 تا 1385 نشان مي­ دهد كه به طور كلي از لحاظ بعد كمّي، بيانگر وضعيت نامناسب و تراكم بالاي افراد در واحد مسكوني مي­ باشد. ليكن از نظر ديگر شاخص­ هاي كيفي اجتماعي، خدمات و تسهيلات اساسي و دوام مصالح ساختماني مساكن مناطق روستايي اين شهرستان روند بهبود يافته ­اي داشته ­اند. از اين رو تدوين يك برنامه جامع بخش مسكن نيازمند شناسايي كامل و تجزيه و تحليل عميق ابعاد گسترده مسكن و عوامل موثر بر آن است و در اين ميان پرداختن به شاخص هاي اجتماعي مسكن به عنوان يكي از مهم­ترين شاخص­ هاي مسكن در بهبود كيفيت مساكن و نقش اين شاخص ­ها در پيشرفت برنامه­ ريزي توسعه مسكن الزامي است.