تحليل فضايي عوامل شكل گيري خزش شهري در شهر بابل

فاقد عنوان لاتين

شهر نشيني به عنوان يك تعامل حياتي بين انسان و محيط زيست شناخته شده كه تحت تاثيرنيروهاي مهم منطقه اي و جهاني قرار گرفته است. از جمله اين نيروها پديده خزش شهري و رشد افقي شهرها مي باشد به طوري كه عدم شكل گيري تغيير و تحولات كالبدي براساس بنيان هاي قاعده مند و ساختار يافته است به گونه اي كه مسائل فرا روي نظامات برنامه ريزي و جريانات هدايت گر سياسي- تصميماتي، از انتظام ناپذيري و بي برنامگي نگرش هاي فضايي- كالبدي در سكونتگاه هاي انساني نشات مي گيرد. اين پديده مختص شهرهاي بزرگ نبوده بلكه شهرهاي مياني و كوچك را نيز شامل مي شود درشهر بابل از جمله اين شهرهاست كه در طول حيات خود به طور نامتوازن رشد كرده است. روش تحقيق در پژوهش حاضر توصيفي- تطبيقي بوده و با بهره گيري از مدل هاي آنتروپي شانون ، هلدرن و تكنيگ تحليل سلسه مراتبي به تجزيه و تحليل پرداخته شده است. نتايج به دست آمده از مدل آنتروپي شانون نشان مي دهد كه گسترش شهر بابل پراكنده و غير متراكم بوده است. مدل هلدرن نيز نشان مي دهد كه از سال 1390-1335 حدود 75 درصد از رشد شهر به خاطر رشد جمعيت بوده و 25 درصد ديگر مربوط به رشد افقي و اسپرال شهر بوده است كه منجر به كاهش تراكم ناخالص و الحاق مناطق پيراموني به شهر بابل شده است. همچنين تكنيك تحليل سلسه مراتبي نشان مي دهد كه شبكه هاي ارتباطي و سيسات هاي شهري بيشترين و مسائل اقتصادي و عوامل طبيعي كمترين اثر در خزش شهري و گسترش افقي شهر بابل دارند.