مقايسه حكايات و روايات در داستانهاي مولوي، سنايي و غزالي

جهاني بودن عرصه هاي روايت از وجود عناصري حكايت مي كند كه در تمامي روايتها، از هر فرهنگ و مليتي مي توان آنها را يافت. در معناي خاص، متون روايي داراي ويژگي هاي قصه و حضور قصه گو و تغيير حالت در يك دوره زماني هستند. روايت در اسطوره، افسانه، حكايت اخلاقي، قصه، تراژدي، كمدي، حماسه، تاريخ و... حضور دارد. غزالي و مولوي در مسلك كلامي، اشعري و معتقد به رويت خداوند هستند اما آنها درباره كيفيت، محل و ابزار رويت خداوند، نگرش و تفسير عرفاني هم دارند. ديدگاه كلامي غزالي غالب بر ديدگاه عرفاني او اما ديدگاه عرفاني مولوي غالب بر ديدگاه كلامي اوست. حكايت پردازي سنايي صرفا ابزاري براي تبيين و تعليم مسائل اخلاقي است و جز در چند نمونه، ساختار و ظرافت داستاني مطرح نيست. مضامين حكايتهاي مولوي، سنايي و غزالي را مي توان در چهار عنوان خلاصه نمود: الف- ستايش فضايل اخلاقي ب- ذكر اوصاف خدا ج- نكوهش رذايل اخلاقي د- فناپذيري و بي وفايي روزگار و مردم آن. اين پژوهش بر آن است تا ضمن بر شمردن مقاصد حكايات در داستانهاي مولوي، غزالي و سنايي، به مقايسه روايت مولوي و غزالي و نيز اشتراكات فكري سنايي و غزالي پرداخته و شيوه هاي روايت گري، ساختار داستاني ،راوي و... را در مورد هر كدام از آنها تبيين نمايد.