ارائۀ مدل توسعۀ تفكر انتقادي بر اساس رويكردهاي مطالعه و سبكهاي يادگيري دانشجويان در دانشگاه آزاد اسلامي استان گيلان

هدف: تحقيق حاضر با هدف پاسخ به اين سؤال كليدي انجام شد كه: آيا رويكرد مطالعه و سبك‌ يادگيري با سطح تفكر انتقادي دانشجويان رابطه دارد؟ روش: جامعۀ تحقيق، دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي گيلان در سال تحصيلي 97-96 است كه بر اساس فرمول جامعۀ محدود كوكران، 386 نفر از آنان با روش نمونه‌گيري غير احتمالي در دسترس انتخاب شدند و از پرسشنامۀ استاندارد براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. براي تأمين روايي محتوا، از نظر جمعي از اساتيد، استفاده و اصلاح لازم لحاظ شد. براي سنجش پايايي پرسشنامه از سازگاري دروني و آزمون آلفاي كرونباخ استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با روش آزمون كولموگروف- اسميرنوف، خي‌دو، تحليل عاملي تأييدي و مدلسازي معادلات ساختاري توسط نرم‌افزارهاي اس.پي.اس.اس-25 و آموس-24 انجام شد. يافته‌ها: با توجه به نتايج و سطح معناداري به دست آمده، سبك يادگيري و سبك مطالعه داراي تأثير معناداري بر تفكر انتقادي‌اند. نتيجه‌گيري: يادگيري، نتيجه و برايند آموزشهاي برنامه‌ريزي شده يا تجربي است كه بر اثر تمرين يا برخورد مستمر در فرد نهادينه شده و نمود بيروني در رفتار دارد. در مكاتب مختلف، يادگيري در هر زمان و مكان و موضوعي، شرايط و مهارتهاي خاصي را طلب مي‌كند. بدين سبب، مهارتهاي يادگيري قرن بيست‌ويكم را مجموعه‌اي از مهارتها همچون: تفكر انتقادي، فنّاوري اطلاعات، ارتباط تعاملي و مؤثر، خلاقيت و ريسك‌پذيري، مهارتهاي بين فردي، مسئوليت شخصي، اجتماعي و مدني، بهره‌وري بالا، اولويت‌بندي، برنامه‌ريزي و مديريت، انعطاف‌پذيري و سازگاري و اعتماد به نفس دانسته‌اند.

this article has no abstract