تحليلي بر شبكه شهري استان خراسان رضوي طي سال هاي 1365 تا 1390

فاقد عنوان لاتين

توزيع فضايي جمعيت، در كشورهاي جهان بخصوص در كشورهاي در حال توسعه، عدم تعادل در شبكه استقرار جمعيت و بهره برداري از منابع سرزميني را نشان مي دهد. در ايران نظير بسياري از كشورهاي در حال توسعه، شبكه شهري آن در دهه هاي اخير به دنبال دگرگوني شرايط اقتصادي-اجتماعي، با آهنگ و شتابي كم و بيش متغير دچار دگرگوني شده و اشكال مختلفي را عرضه داشته است. تحقيق حاضر، در زمينه شناسايي نظام شهري استان خراسان رضوي و هدف پژوهش، بررسي و تحليل شبكه سكونت گاه هاي شهري اين استان است. روش انجام شده در اين تحقيق روش كمي-تحليلي است. اطلاعات مورد نياز از سرشماري هاي عمومي نفوس و مسكن و آمارنامه هاي استاني و كتابخانه اي استخراج گرديده است. در اين پژوهش جهت شناسايي شبكه شهري استان خراسان رضوي، به عنوان نمونه موردي، از سه مدل نخست شهري، رتبه-اندازه و آنتروپي براي سال هاي 1365 ، 1375، 1385 و 1390 استفاده شده است. در واقع هر سه مدل نشان مي دهد كه استان خراسان رضوي داراي تسلط الگوي نخست شهري و عدم تعادل در نظام شهري مي باشد. همچنين اين استان قبل و بعد از تقسيم سال 1383 متعادل و متوازن نبوده كه اين امر تنها در ارتباط با تقسيمات اداري-سياسي نمي باشد و بايد شهرهاي كوچك و مياني نيز تقويت شوند.