اﻧﻌﮑﺎس رﯾﺸﻪﻫﺎي ﺗﻤﺪن اﯾﺮاﻧﯽ در ﺷﻌﺮ ﻋﺎرف ﻗﺰوﯾﻨﯽ

شاخص هاي فرهنگي هر سرزمين و نمونه هاي آن يكي از عناصر مهم ادبيات و به ويژه شعر به شمار مي رود. به تعبير ديگر مطالعه چنين عناصري در حوزه ادبيات تحقيقي در بن مايه ها و درون مايه هاي ملت و تاريخ آن ها در زمينه هاي گوناگون مي باشد كه در جاي خود از اهميت ويژه اي برخوردار است به طوري كه پرده از از انديشه، باور و فرهنگ حاكم بر دوران برمي دارد. حال اگر اين موارد با بيان و تعبير زيباي شاعرانه همراه شود مي تواند به ما در تقويت و نگه داري چنين پشتوانه هاي با ارزشي كمك شاياني كند. عارف قزويني از جمله شاعران رديف اول شعر مشروطيت است كه در زمينه ي شعر و ترانه هاي ملي و ميهني به عنوان شاعر ممتاز دوران خود شناخته مي شود. در اين مقاله نگارنده برآن است كه ريشه هاي فرهنگ و تمدن ايراني را در سروده هاي عارف در زمينه هاي ايران دوستي، زبان، تاريخ، اساطير و ديگر شاخص هاي فرهنگي مورد كندوكاو قرار دهد و اين برداشت حاصل مي شود كه او به دنبال يافتن ايراني بر اساس الگوهاي وطني بود.. هر يك از اين بخش ها اجزاي مهم و سازنده مليت و هويت هر كشوري را تشكيل مي دهند؛ به گونه اي كه باحذف هر يك، يكي از پايه هاي ملي نيز از بين خواهد رفت.