تفسير مشكلات نوجوانان پسر كم‌توان ذهني خفيف مدارس استثنايي: يك مطالعه كيفي

مقدمه: آگاهي از مشكلات فراگيران با نيازهاي ويژه، خانواده ها و مسؤولان آموزش استثنايي را در نحوه درست رفتار و آموزش ياري مي رساند. پژوهش حاضر با هدف شناسايي و تحليل مشكلات نوجوانان پسر كم توان ذهني خفيف مشغول به تحصيل در مدارس استثنايي انجام شد. روش : اين مطالعه به صورت كيفي و با روش پديدارشناسي انجام گرفت. نمونه هاي مطالعه را 16 دانش آموز پسر 15 تا 18 ساله مبتلا به كم تواني ذهني خفيف مدارس استثنايي شهر تبريز در سال تحصيلي 92-1391 تشكيل داد كه در جريان يك مصاحبه ساختار نيافته و طي زمان 20 تا 70 دقيقه، مشكلاتشان را بيان نمودند. داده ها با روش Smith و همكاران مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: درون مايه هاي به دست آمده از مطالعه شامل »آسيب هاي خانوادگي (خانواده گسيخته و بيماري در خانواده)، ناراحتي هاي جسماني (بيماري و بدشكلي بدني و نارسايي عضوي)، بدرفتاري با نوجوان، آسيب هاي روان شناختي (اضطراب، احساس گناه و خودكنترلي ضعيف)، نگراني از آينده (نگراني از امنيت خود در آينده و نگراني از آينده تحصيلي و حرفه اي)، تحصيل در مدرسه استثنايي، ضعف در فراگيري و معلوليت ديگران « بود. نتيجه گيري: كودكان و نوجوانان كم توان ذهني خفيف مشغول به تحصيل در مدارس استثنايي با مشكلات پيچيده اي مواجه هستند. توجه به اين مشكلات مي تواند خانواده ها و مسؤولان نظام آموزشي كشور را در كاستن از آلام اين گروه از فراگيران ياري رساند.