تبيين عدم تمايل كارتن‌خوابان شهر تهران در استفاده از گرمخانه‌هاي شهرداري: يك مطالعه كيفي

مقدمه: عده اي از شهروندان، از سرپناه كه يكي از نيازهاي اساسي و اوليه انسان است، محروم هستند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي موانع بهره گيري كارتن خوابان شهر تهران از گرمخانه هاي شهرداري و ارايه راهكارها و پيشنهادهاي كاربردي بود. روش : اين مطالعه به روش تحليل محتواي كيفي (Qualitative content analysis) انجام شد. بر اساس روش نمونه گيري هدفمند و معيار اشباع نظري، 20 نفر از كارتن خواباني كه تمايلي به استفاده از گرمخانه نداشتند و همچنين، 10 نفر از كاركنان شاغل در خوابگاه ها و گشت فوريت هاي خدمات اجتماعي شهرداري در تحقيق شركت نمودند. جهت جمع آوري اطلاعات، از روش مصاحبه نيمه ساختار يافته عميق استفاده گرديد. يافته ها: تحليل محتواي اطلاعات به دست آمده از مصاحبه ها، دو درون مايه اصلي را به عنوان موانع استفاده از گرمخانه ها آشكار ساخت كه شامل «چارچوب گريزي و حفظ هويت متمايز افراد كارتن خواب (فرار از مقررات محدودكننده و مغاير بودن با انگيزه كارتن خوابي و...)» و «ناكارامدي گرمخانه ها (شرايط نامناسب گرمخانه ها، رفتار خصمانه كاركنان و...)» بود. نتيجه گيري: كارتن خوابان به برنامه ريزي و ارايه خدمات و امكانات با توجه به شرايط واقعي كه بتواند آن ها را به چرخه اجتماع بازگرداند، نياز دارند و فقط ايجاد سرپناه موقتي كه شب را در آنجا سپري نمايند، نمي تواند چندان براي اين افراد راهگشا باشد.