استعارة شناختي نور در اشعار حسين منزوي

در اين مقاله با استفاده از نظريه استعاره شناختي ليكاف- جانسون به بررسي استعاره هاي موجود در شعر حسين منزوي درباره ي معشوق تغزلي و سمبليك پرداخته شده است. نتايج اين گفتار نشان مي دهد كه منزوي، در ناخودآگاه خود به انواع معشوق به مثابه يك موضوع نوراني و روشن گر مي نگرد. اين نگاه استعاره اي غالب در اشعار منزوي را مي توان وابسته به زيرساخت سياسي-اجتماعي و فرهنگي جامعه ، نمود اساطير و نمادهاي جهاني در دنياي ذهن و شعر او در هنگام سرايش شعر دانست.