زبان و ساختار غزليات ميرزاطاهر وحيد قزويني

در اين مقاله بر آنيم كه يكي از منظومه هاي شعري دوره صفويه متعلق به شاعر و اديب دوره شاه عباس دوم، ميرزاطاهر وحيد قزويني را مورد ارزيابي قرار دهيم تا دريابيم كه شاعر در بكارگيري ويژگي هاي زباني و ساختاري اين منظومه از چه اصولي بهره جسته است. اين اثر ارزشمند كه بيش از بيست هزار بيت دارد متاثر از سبك هندي است و به دليل پيروي وحيد قزويني از شاعر هم عصر خود، صائب تبريزي، داراي مضامين لطيف و معتدل است. پژوهش حاضر قصد دارد تا اين اثرخطي را كه قدمتي چهارصدساله دارد از نيستي در گذر زمان رهايي داده و به جامعه فرهنگ و ادب معرفي كند. به اين منظور با بررسي دقيق متن، اين نتيجه حاصل شد كه سبك اين منظومه متاثر از شاعر هم عصر خود، صائب و شعراي پيش از خود به ويژه سعدي، انوري و نظامي بوده است.