يأس و اندوه در اشعار شهريار

يك از مضاميني كه عموم مردم و به ويژه شاعرن با آن گريبانگير هستند مشكلات ناشي از عواطف و احوالات فردي و اجتماعي ميباشد كه بر اثر آن كش و قوس هاي فكري و عاطفي و تألمات روحي ، شاعران را دچار يأس و اندوه و نوميدي و بدبيني ميگرداند . تأمل و تعمق در اشعار استاد محمد حسين شهريار نشانگر اين واقعيت است كه وي روحيه اي بسيار عاطفي ، و احساساتي ، زود رنج و حساس به پيرامون خود و جامعه بوده است . از اغلب اشعار وي بوي يأس و نا اميدي و انزوا طلبي و حتّي مرگ انديشي به مشام ميرسد . ريشه اين يأس و اندوه را ميتوان در مسايل عاطفي ، شكايت از معشوق ، گله از غم تنهايي و غربت ، مشكلات اجتماعي ، ناكامي در جواني نوستالوژي دوران كودكي و مشكلات ناشي از مسايل فرهنگي ، سياسي و اقتصادي ايران دانست . كه همين عوامل سبب شده است ديوان وي نمونه ي بارزي از ادبيات سياه در شعر معاصر را رقم زند تا آن حدّ كه شدّت تألمّات روحي و عاطفي شاعر ، او را به استقبال مردم گريزي و حتّي مرگ و مرگ انديشي سوق دهد . در اين مقاله سعي شده است با ذكر نمونه هايي روحيه ي يأس اندود وي را كه در موضوعات و محورهاي مختلف و در فضاي مبهم و تاريك و با لحن افسرده و اندوهگين سروده شده است در پيش روي خوانندگان قرار دهيم .