ارائه الگوي چارچوب ساختار فضايي با تاكيد بر ثبات و استقرار پايدار جمعيت (مطالعه موردي: استان هرمزگان)

فاقد عنوان لاتين

ساختار فضايي هر منطقه بازتاب برنامه ­ريزي ­ها در طي دوره ­هاي مختلف مي­ باشد، كه از ساختارهاي اقتصادي، اجتماعي، طبيعي و نظام توزيع فعاليت متاثر است. عدم توجه به برقراري تعادل بين سه ركن جمعيت، فعاليت و محيط در سازمان فضايي موجب گسيختگي فضاي زيست و فعاليت، اتلاف قابليت­ هاي فضا و هدر رفتن استعدادها، حاشيه ­اي شدن مناطق و فشار به ظرفيت­ هاي عرصه محدود، تشديد نابرابري­ هاي فضايي، نارسايي و توزيع نامناسب خدمات، اختلال در توسعه متوازن و يكپارچه منطقه ­اي و ... خواهد شد. هدف پژوهش، بررسي ساختار فضايي استان هرمزگان و ارائه رويكرد مناسب به منظور آرايش منطقي فضا، ايجاد تعادل و هماهنگي در توزيع سه ركن فضا (جمعيت، فعاليت و محيط) است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي و ابزار تجزيه و تحليل اطلاعات در محيط GIS انجام گرفته است. براي شناخت راهبرد مناسب درجهت بهبود وضعيت ساختار فضايي به نظرخواهي از متخصصين و كارشناسان پرداخته و با استفاده از مدل SWOT مورد تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان مي­ دهد، ساختار فضايي استان هرمزگان متمركز و تك مركزي بوده و سلسله مراتب نظام سكونتگاهي بر مبناي جمعيت و فعاليت در استان شكل نگرفته است. در همين راستا راهبرد مناسب براي بهبود وضعيت و دستيابي به ساختار فضايي مطلوب توجه به رويكرد آمايشي و راهبرد تثبيت پراكنده است.كه اين راهبرد به تقويت و توسعه مناطق سطح دوم و سطح سوم استان مي­ پردازد.