بررسي و تحليل شعر دهة اول پس از انقلاب اسلامي بر اساس نظرية پسااستعمارگرايي

بي‌ترديد انقلاب اسلامي ايران به‌عنوان يك پديدۀ منحصر‌به‌فرد، تحولات عظيم سياسي، اجتماعي و فرهنگي را در جامعۀ ايران، به ‌همراه داشته ‌است. عناصر و پيامد‌هاي مهم انقلاب اسلامي، مبارزه با استعمار و استعمار‌ستيزي بوده‌است. قطعاً شعر فارسي نيز در نشان‌دادن اين پيام، نقش آشكاري ايفا كرده‌است و همواره تلاش كرده‌است تا نسبت به پديدۀ استعمار و خطرات احتمالي آن مسئول باشد. در اين پژوهش، تلاش شده‌است تا مصاديق مبارزه با استعمار و سلطۀ غرب در شعر دهۀ اول پس از انقلاب بر اساس نظريۀ پسااستعمارگرايي مورد تجزيه و تحليل قرار‌گيرد. مقابله با بي‌هويّتي و خود‌باختگي فرهنگي در برابر استعمار‌گران، اعتراض و هشدار نسبت به بازگشت به شرايط استعمار‌شدگي، مقابله با فساد و ابتذال و تقليد كور‌كورانه، پرداختن به مفهوم انتظار و ارتباط آن با استعمار‌ستيزي و تقدّس‌گرايي براي وطن، جزء مهم‌ترين عناصر و پيام‌هاي شعر دهۀ اول پس از انقلاب، در جهت مبارزه با استعمار و سلطۀ زور‌گويان به‌شمار مي‌روند.