بررسي رويكرد عدالت فضايي در پراكنش خدمات بيمارستاني و درمانگاهي شهر مشهد با استفاده از تكنيك ويكور

فاقد عنوان لاتين

در اغلب شهرها عدم تخصيص متناسب فضا و مكان­ گزيني بهينه عناصر خدماتي و كالبدي شهر، افزايش روز­افزون مشكلات شهري را براي شهروندان به دنبال داشته و دارد. در اين ميان، خدمات بهداشتي و درماني با توجه به نقش مهم خود در ارتقاي سلامت جامعه و افزايش كيفيت زندگي از اهميت خاصي برخوردار است، به طوري كه ضعف و ناكارآمدي مديريت در امر خدمات رساني مطلوب در اين زمينه تبعات منفي گسترده ­اي را در پي خواهد داشت. از اين رو پژوهش حاضر به طور نمونه، مناطق سيزده­ گانه شهر مشهد را بر حسب برخورداري و محروميت از خدمات بهداشتي- درماني به ويزه در رابطه با ميزان جمعيت هر منطقه مورد بررسي قرار داده است. نوع مطالعه توصيفي- تحليلي و جامعه پزوهش بيمارستان­ ها و درمانگاه­ هاي شهر مشهد در سال 1394 مي ­باشد. براي جمع ­آوري داده ­ها از روش ميداني استفاده شده است. سپس اطلاعات بدست آمده وارد محيط Arc map شده و با بهره ­گيري از امكانات اين سامانه به تعيين شعاع عملكردي و بررسي توزيع فضايي بيمارستان­ها، درمانگاه­ ها و تجزيه - تحليل داده­ها پرداخته شده است. در نهايت با استفاده از تكنيك وايكور مناطق شهر مشهد در رابطه با ميزان برخورداري و محروميت از خدمات بيمارستاني و درمانگاهي رتبه بندي شده ­اند. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي ­دهد كه اختلافات عميقي در زمينه برخورداري از خدمات بيمارستاني و درمانگاهي در سطح شهر مشهد وجود دارد. به شيوه ­اي كه منطقه 1 با ضريب 0/011 در مدل ويكور به عنوان منطقه بسيار برخوردار مي­ باشد در حالي كه منطقه 12 با ضريب 0/999 به عنوان منطقه فرو برخوردار و محروم شناخته شد. بنابراين مي ­توان نتيجه گرفت كه توزيع خدمات درماني در بين مناطق مشهد به صورت تمركز گرايانه و نامتناسب با عدالت فضايي است.