مطالعه تطبيقي شاخص هاي استراتژي توسعه شهري(CDS) در شهرهاي ايران از نگاه گروه هاي شهري

فاقد عنوان لاتين

استراتژي توسعه شهري عبارت است از يك برنامه عملي براي توسعه متعادل در شهرها، توسعه و پايداري كه از طريق مشاركت، براي بهبود كيفيت زندگي براي همه شهروندان حاصل مي­ شود و بر چهار ركن قابليت زندگي، بانك ­پذيري، رقابت ­پذيري و حكمراني خوب شهري استوار است. هدف اين مقاله تحليلي بر تحقيقات صورت گرفته پيرامون وضعيت شاخص ­هاي استراتژي توسعه شهري و مقايسه وضعيت اين شاخص ­ها در شهرهاي مختلف ايران است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي است. اطلاعات مورد نياز با استفاده از مطالعات كتابخانه­ اي و بررسي تحقيقات و پژوهش ­هاي تجربي انجام شده در زمينه استراتژي توسعه شهري در شهرهاي مختلف كشور جمع ­آوري شد. جهت مقايسه شهرها به لحاظ شاخص ­هاي مورد نظر وضعيت شهرها بر روي نمودار در نرم ­افزار اكسل رسم شده است. بيشتر مطالعات انجام شده با نظرخواهي از گروه­ هاي مختلف شهري شامل شهروندان، مديران شهري و نخبگان بوده است. بررسي­ ها نشان مي­ دهد در اكثر شهرها وضعيت مطلوب نبوده و داراي ميانگين كمتر از حد متوسط 3 براي اكثر عوامل و شاخص ­ها در نظر گرفته شده، بوده است. تفاوت در ديدگاه گروههاي مختلف شهري ديده مي­شود و در بيشتر موارد ميانگين در گروه مديران شهري بالاتر از شهروندان و نخبگان بوده است.