پژواك فرهنگ پيمان و پيمان‌داري در شاهنامه و متون اوستايي و پهلوي

شاهنامه، آيينۀ تمام‌نماي فرهنگ، حكمت و انديشۀ ايرانيان و تجلي‌گاه باورها، آيين‌ها و رسوم اجتماعي آنان است كه آن را مي‌توان با رويكردهاي گوناگون واكاويد .اين اثر سترگ، مهمترين سند به‌جاي‌مانده از فرهنگ منظوم ايران باستان است. از آنجا كه آبشخور و اساس نظم شاهنامه، خداينامه‌ها، كارنامه‌ها، روايات ديني، اوستا، متون پهلوي و حتي نگاره‌ها بوده است، يقيناً نظم‌نامۀ باستان تحت تأثير باورها و آيين‌هايي است كه در اين كتاب‌ها و مآخذ آمده و اين باورها و آيين‌ها يا ضمن داستان‌ها يا به طور اشاره، در اثر گران سنگ استاد توس آمده‌است. در اين پژوهش به بررسي پيمان و پيمان‌داري، به‌عنوان يكي از باورهاي ايران باستان، كه به گونه‌اي مشترك در شاهنامه، اوستا و متون پهلوي آمده، پرداخته شده و بر اين نكته تأكيد گرديده كه شاهنامه، پژواك و پالودۀ فرهنگ ايران باستان و استوارترين سند هويت فرهنگي ايرانيان كهن است. مستندات آن، شواهد بسياري است كه در متون ديگرِ پيش از فردوسي و هم عصر او آمده‌است.

this article has no abstract