ﻧﻮﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﺻﻮر ﺧﯿﺎل در ﺷﻌﺮ ﺣﻠّﺎج

اين پژوهش، قدرت بيان و بلاغت حلاج را از دريچه استعارات و تشبي هات ديوان حلاج با تمركز بر مركب بودن مورد بررسي قرار مي دهد و كيفيت تصاوير خيال انگيز مستعمل در اشعار وي را مي آزمايد. با توجه به پيشينه تاريخي سفرهاي حلاج در جهت تبليغ آراء و عقايدش از يك سو، و اتهام به سحر در نوشته و كلام از سوي ديگر، تحقيق مطرح مي سازد كه برخي از اشعار حلاج، به دليل استفاده از صور خيال پيچيده و مركب، از جايگاه ادبي و بياني ارزشمندي برخوردار بوده و دليلي آشكار بر بلاغت و قدرت بالاي خلاقيت اين صوفي مبلغ و پرآوازه هستند. درنتيجه، اين احتمال وجود دارد كه حلاج، براي اشاعه انديشه هاي عرفاني اش، از كلام تصويري و تخييلي، به منظور تاثيرگذاري بيشتر بر مخاطبان و فزوني جمع آوري پيروان بهره مي جسته است.