قاف شهر آرماني، سيمرغ شاه آرماني

از زمانهاي دور، از زمان هبوط آدم بر روي زمين، آدمي كه بهشت برين، آرمانشهر حقيقي را با تمام وجود ديده و احساس كرده بود، ساختن جهاني كه عدالت كامل بر آن حاكم باشد، انديشۀ انديشمندان، شاعران، فيلسوفان و ابناي بشر را به خود مشغول داشته است. از افلاطون كه نمونۀ جامعۀ آرماني را در جمهورش از پادشاهي آرماني ايراني گرفت تا سرتوماس مور و فارابي، همه در جستجوي آرمانشهر يا اتوپيايي بودند كه ايدهآلترين جامعۀ بشري به شمار ميرود. در اين ميان سهم شاعران و عارفان ايراني نيز از فردوسي، نظامي، سعدي، عطّار و جامي گرفته تا شعراي معاصر غيرقابل انكار است و از نظر نگارنده سهم عطّار در ساختن جامعۀ آرماني در منطقالطّير از ديگران اگر بيشتر نباشد، كمتر نيست. عطّار جامعۀ آرماناش را بر اساس ويژگيهاي خاص آرمانشهرها در قاف بنا ميكند و پادشاه آرمانياش كسي است كه ويژگيهاي رهبر و فرماندار آرماني را به تمامي داراست و او كسي جز ذات مقدس سيمرغ نيست.

this article has no abstract