ساختار رواييِ منطق‌الطّير عطّار بر اساس نظريه «روايت‌هاي اسطوره‌اي» تودوروف

اين مقاله با بررسي نمونه‌وار حكايات منطق‌الطّير عطّار نيشابوري بر مبناي نظريه روايت‌هاي اسطوره‌اي تودوروف بر آن است تا اين كتاب را در زمره آثاري در آورد كه به بيان تودوروف داراي ويژگي‌هاي روايات اسطوره‌اي‌اند. از جمله اين ويژگي‌ها مي‌توان به اصل عليت بي‌واسطه، كنش‌هاي غير متعدي، جهان‌بيني مطلق و زمان و مكان فرضي اشاره كرد. اين متن مؤلفه‌هاي روايت اسطوره‌اي را در ساختار كلي منطق‌الطّير جستجو مي‌كند و مي‌تواند مقدمه‌اي براي بررسي ديگر آثار عرفاني باشد كه داراي مؤلفه‌هاي داستاني هستند و قابليت پردازش و تفسير روايي دارند. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي – تحليلي و بر پايۀ منابع كتابخانه‌اي است.

this article has no abstract