تعاليم و آموزه‌هاي اخلاقي و ديني در الهي‌نامه عطّار نيشابوري

از شگفتيهاي عالم اخلاق و عرفان و معنويت ميتوان به وجود تباري از شاعران و نويسندگان بزرگ ياد كرد كه همواره در طول تاريخ و در هر شرايطي معلم اخلاق و انسانيت بوده و هستند و حكايات و اندرزهاي آنان نشانه حكمت و معرفت عميق آنهانسبت به خداوند و انسا‌ن‌ها است. براي شناخت شاعران پرداختن به حال آنان و عناصر زيبايي شعر كافي نيست بلكه پي بردن به عقايد و روحيات آنها كمك بيشتري به شناخت روحيه شاعران ميكند. بهترين معيار و ملاك بررسي روحيهي شاعران دقت در اشعار آنان است كه اصطلاحاً فرزند جان آنان محسوب ميشود. يكي از اين پاكبازان و عارفان شيخ فريدالدين عطّارنيشابوري است. عطّارعلاوه بر جايگاه بلندي كه در شعر ونثر و بلاغت سخن دارد،نصيحت‌گريبز رگنيز هست. اين مقاله كه با روش تحليلي و توصيفي انجام گرفته است بر آن است، برگزيده ترين مباحث اخلاقي و تعليمي را در الهينامه كه ناشي از تاثير افكار و وسعت و عمق نفوذ معنوي اوست و برگرفته از آيات قرآن و احاديث نبوي و روايت هاي ائمه معصومين و عارفان بلند مرتبه است مشخص نمايد. و سعي شده تا جايي‌كه ممكن است هيچ بيتي كه مضمون تعليمي و اخلاقي دارد ناديده گرفته نشود.

this article has no abstract