مناسبت تصويرپردازي با آموزه‌هاي اخلاقي در غزليات صائب تبريزي

صائب تبريزي از شاعران توانمند عصر صفوي است، وي با طرزي نو و بهره‌گيري از شگردهاي اديبانه و تصويرسازي‌هاي رنگارنگ دقيق و خيال‌انگيز، انديشه‌هاي باريك و مفاهيم اجتماعي، اخلاقي، حكمي، فلسفي و عرفاني را هر چه زيباتر و حيرت‌انگيزتر به مخاطب تعليم مي‌دهد. صائب عارف اخلاق‌مداري است كه با ديدي متفاوت تمام هستي را پيكرتراشي و نقاشي مي‌كند و هنرمندي است كه عنصر تصوير را با تعاليم اخلاقي در مي‌آميزد و با پيوند آن‌ها مفاهيم اخلاقي را تجسم مي‌بخشد تا حدي كه مخاطب را در اعجاب هنري توام با لذت تعليم قرار مي‌دهد و تعاليم اخلاقي را در جان مخاطب حكاكي مي‌كند. در اين پژوهش به سبب وفور تصاوير شعري و مفاهيم تعليمي فقط به ارائه مناسبت تصوير با برخي مضامين اخلاقي در غزليات صائب مي‌پردازيم تا افق تازه‌اي كه وي با تصويرآفريني براي خواننده با برانگيختن احساس و عاطفه و تبديل معقولات ذهني به محسوسات عيني همگان به نمايش گزارده و اينكه چگونه با عناصري خيال‌انگيز آموزه‌هاي اخلاقي را به‌طور غيرمستقيم و موثر در ذهن خواننده مجسم و حكاكي، و در كام جان، شيرين و لذت‌بخش نموده‌است، بيان كنيم. در پژوهش حاضر با نگرشي تحليلي به تبيين مناسبت تصويرپردازي با برخي از آموزه‌هاي اخلاقي در غزليات صائب كه بسآمد بالايي داشته‌اند پرداخته شده است.

this article has no abstract