پژواك ستايش راستي‌گفتار و نكوهش دروغ در نامۀ باستان و متون اوستايي و پهلوي

نامۀ باستان، آيينۀ تمام نماي فرهنگ، حكمت و انديشۀ ايرانيان و تجلي­گاه باورها، آداب و رسوم اجتماعي آنان است كه آن را مي­توان با رويكردهاي گوناگون واكاويد.اين اثر سترگ مهمترين سند به جاي مانده از فرهنگ منظوم ايران باستان است.از آنجا كه مآخذ و مبناي نظم نامۀ باستان؛ خداينامه ­ها، كارنامه­ ها، روايات ديني،اوستا، متون پهلوي و حتي سنگ­نوشته­ ها بوده است، يقيناً نظم آن تحت تأثير آيين­ ها، آداب و باورهايي است كه دراين كتاب­ها و آبشخورها آمده و اين باورها و آيين­ها يا ضمن داستان­ها يا به طور اشاره در اثر گران­سنگ استاد توس آمده است.در اين گفتار به بررسي راستي گفتار و پادافره دروغ، به عنوان يكي از آموزه­هاي اخلاقي و ارزش­هاي تعليمي ايران باستان كه به گونه­اي مشترك در نامۀ باستان و اوستا و متون پهلوي آمده، پرداخته شده و بر اين نكته تأكيد گرديده كه نامۀ باستان، پژواك و پالودۀ فرهنگ ايران باستان و استوارترين سند هويت فرهنگي ايرانيان كهن است. مستندات آن، شواهد بسياري است كه در متون ديگرِ پيش از فردوسي و هم عصر او آمده­ است.

this article has no abstract