بررسي تطبيقي سوگند و نيايش در شاهنامة فردوسي و ايلياد و اديسة هومر

بي‌ترديد مقولة سوگند و نيايش، امري است كه پيشينة آن، همزاد آفرينش آدمي است و در ژرفاي جان و فطرت بشر ريشه دارد. كاربرد سوگند و نيايش در شاهنامه و ايلياد و اديسه، بيانگر اين موضوع است كه انسان‌ها در طول تاريخ سرشت و فطرت واحدي داشتند و همواره در مواجه با مشكلات و سختي‌ها دست به دامان نيرو‌هايي ماوراي طبيعي شده‌اند .بهترين راه شناخت اشتراكات و افتراقات فرهنگ‌هاي مختلف، مقايسه ديدگاه‌هاي افراد و آثار ادبي آنان در يك موضوع واحد ادبي است تا چگونگي انعكاس و تجلّي آن وجوه نمايانده شود و اين، همان چيزي است كه امروزه از آن به عنوان ادبيّات تطبيقي نام برده مي‌شود. اين رشته مي‌تواند به شناخت وحدت ادبيّات ملل مختلف، كمك ­كند و در واقع اين اقدام، بزرگ­ترين خدمتش به ادبيّات جهاني خواهد بود، و زمينه­ ساز گفتگو تمدّن‌ها و بشردوستي نوين است. اين جستار با رهيافتي، توصيفي- تحليلي به بررسي سوگند و نيايش در حماسة معروف ايراني و يوناني مي‌پردازد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه حماسة هومراز لحاظ معتقدات ديني و باورهاي مذهبي در مراحل اوليّة تكامل انديشگي بشري قرار دارد، در حالي‌كه شاهنامه از بينش كامل‌تر و پخته‌تري در اين زمينه برخوردار است.

this article has no abstract