پيشگيري اجتماعي رشدمدار از بزهكاري اطفال در سياست جنايي اسلام با تأكيد بر آموزه‌هاي قرآني

از منظر رويكرد فقهي و آموزه‌هاي قرآني آنچه حائز اهميت در سياست جنايي است؛ اينكه بهره گيري از تعاليم اسلامي و پيوند تربيت كودك با احكام شرعي زمينه هاي تقويت باورهاي ديني را در پروسه شكل گيري شخصيت كودك موجب گرديده و از اين رو، زمينه‌هاي پيشگيري از انحطاط و سقوط او در آينده را فراهم مي‌نمايد. تزكيه و تقوي و دوري از خودبيني و خود بزرگ بيني كه به عنوان دو عامل مؤثر در بي پروايي در ارتكاب گناه شناخته شده، از همان اوان كودكي و در سال هاي اوليه زندگي بايد در كودك نهادينه شود كه اين امر جز از طريق تربيت اسلامي و قرآني ميسر نمي‌شود؛ پيشگيري از وقوع جرم به ويژه پيشگيري رشد مدار در گستره سياست جنايي ايران مورد توجه سياستگذاران كيفري قرار گرفته است. به نحوي كه اصول قانون اساسي از جمله اصل هشتم و بند 5 اصل 156، قوانين و مقررات عادي، بخشنامه ها و دستورالعمل هاي متعددي به اهميت اين امر پرداخته و ساز و كار و تدابير مختلفي را در راستاي همنواسازي و اجتماع پذيري افراد ارائه نموده اند. از اين رو نگارنده در اين مقاله با روش تحليلي – توصيفي از طريق روش كتابخانه‌اي به صورت فيش برداري به بررسي و واكاوي پيشگيري اجتماعي زودرس از بزهكاري اطفال در سياست جنايي اسلام بر اساس آموزه‌هاي فقهي خواهد بود

no abstract