تحليل گفتمانيِ ابرگفتمان انديشه سياسي ايرانشهري

تلاش بنيادي اين مقاله آن است كه نشان دهد، انديشه سياسي ايرانشهري، نه تنها يك گفتمان است كه پيشينه مولفه‌هاي گفتماني را داراست، بلكه يك ابرگفتمان است، چرا كه نه ‌ تنها در بيش از هزاروصد سال بقاي گونه نظم ‌محورِ آن، به صورت هژمونيك غالب بوده است، كه خرده‌ گفتمان‌هايِ درونيِ هنجارگرا و برابرگرايِ آن، به عنوان ضد و غير، سركوب نيز شده‌­اند. دال‌هاي شناور اين ابرگفتمان از درون سامانه‌هاي باورمندي، هنجاري زردتشتي، و سامانه سياسي و زيست ‌بوم ايراني پديد آمده، با آنها مفصل‌بندي شده و موجب تقويت آنها از طريق شبكه ‌بندي جريان قدرت نيز شده است. در اين ابرگفتمان، خطوط عموديِ هستي‌شناسانه و خطوط افقيِ معرفت‌شناسانه در هم‌تنيدگي با يكديگر، شبكه‌هاي قدرت را حول دال مركزي آن، شاه آرماني، پديد آورده كه وجهه‌هاي مينوي (مُثُلي) و گيتيانه (زميني) نيز دارد