تحقق امنيت انساني در پرتو حكمراني مطلوب

حمايت از حقوق بشر و طرح موضوع امنيت انساني در نظام نوين حقوق بين­الملل به عنوان مفهومي نو ظهور، موجب دگرگوني نگرش سنتي به مفهوم امنيت در اين نظام شده است. در اين نوشتار ضمن توجه به گزاره امنيت در رهيافت­هاي رئاليستي و ليبراليستي، سير عملكرد دولت در خصوص اعمال قوانين (به عنوان اولين مخاطب جدي تامين و تضمين حقوق بشر در نظام حقوق بين الملل) از امنيت ملي تا تمركز بر امنيت انساني در بستر حكمراني مطلوب مدنظر قرار گرفته است. هدف دريافتن تاثير حكمراني مطلوب در تحقق امنيت انساني است بدين ترتيب كه دولتها با تغيير شيوه حكمراني در قلمرو تحت حاكميت خود قادر به افزايش ضريب تامين و تضمين امنيت انساني خواهند شد و اصلاح ساختار حكمراني ضمن اتخاذ گام­هايي جهت توانمند سازي افراد در مواجهه با ناامني انساني، رويكرد منسجمي جهت فراهم نمودن بستر مشاركت جامعه مدني است