تبيين پايايي و گسترش ناتو از منظر رويكرد موازنه تهديد استفن والت

با فروپاشي و تجزيه اتحاد جماهير شوروي، انتظار طبيعي آن بود كه سازمان پيمان آتلانتيك شمالي(ناتو) به عنوان يك نهاد، جنگ سرد به طور كامل از ميان برداشته شود. اما برخلاف سازمان‌ها و نهادهايي نظير پيمان ورشو، نه تنها ناتو منحل نشد، بلكه خود را براي ايفاي وظايف جديد در دوران پس از جنگ سرد و سقوط شوروي آماده ساخت. اينكه چرا با وجود رفع خطر كمونيسم و از دست رفتن فلسفه وجودي، سازمان پيمان آتلانتيك شمالي با خطر انحلال و فروپاشي مواجه نشد و حتي روند توسعه و گسترش خود را نيز آغاز نمود؟ سؤالي است كه نويسندگان مقاله حاضر با روشي تبييني و با استفاده از رويكرد موازنه تهديد استفن والت به دنبال پاسخگويي بدان خواهند بود. فرضيه نوشتار حاضر بدين صورت مي‌باشد: در تصورات رهبران ناتو، هرچند با سقوط اتحاد جماهير شوروي خطر بزرگ از بين رفته بود، اما قدرتمند شدن مجدد روس‌ها، بي‌ثباتي ناشي از تغيير نظام‌هاي سياسي كشورهاي سابقاً كمونيست، خطر تروريسم و نيز دولت‌ها و گروه‌هاي مجهز به سلاح‌هاي كشتار جمعي از جمله تهديداتي بودند كه قابليت به چالش كشيدن نظم و امنيت بين المللي دنياي پس از جنگ سرد را داشتند.