جهاني شدن اقتصاد و ضرورت همگرايي اقتصادي منطقه‌اي ايران؛ مطالعه موردي: سازمان همكاري شانگ‌هاي

پديده جهاني شدن اثرات بسياري بر شاخص­هاي سياسي، اقتصادي، فرهنگي كشورها از جمله حاكميت ملي كشورها، اقتصاد و گردش كالا و روندهاي منطقه ­گرايي و ائتلاف دارد. در اين بين منطقه ­گرايي، از جمله بازيگران­ جديد در روابط بين ­الملل هستند كه از نيمه دوم قرن 20 و همزمان با جهاني شدن به سرعت گسترش يافته است. يكي از بزرگ­ترين و وسيع ­ترين اين منطقه ­گرايي از لحاظ گستره جغرافيايي و جمعيت، سازمان همكاري شانگ­هاي است كه در سال 2001 پايه­ گذاري شد. تحقيق حاضر با روش تحليلي به بررسي جهاني شدن و منطقه­ گرايي به عنوان يكي از گزينه ­هاي پيش روي ايران در اين فرايند با تاكيد بر سازمان شانگ­هاي مي­پردازد. نتايج اين پژوهش نشان مي­دهد كه در فرايند جهاني شدن ايران ناگزير از ورود به ائتلاف­ها و منطقه ­گرايي است و در اين روند، حضور جدي تر در سازمان شانگ­هاي به دليل سابقه تاريخي، همجواري ­جغرافيايي، حضور همسايگان موثر و قدرت­هاي بزرگ جهاني و بازار مصرف بسيار وسيع، ضروري است.