آزمون مدل علّي گرايش به خودكشي براساس سبك زندگي با واسطه‌گري دلبستگي به خدا در دختران دانش‌آموز

هدف اين پژوهش آزمون مدل علّي گرايش به خودكشي براساس سبك زندگي با واسطه‌گري دلبستگي به خدا در دانش‌آموزان دختر شهر ايذه بود كه از بين آنان به روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي 250 نفر به عنوان آزمودني انتخاب شدند. طرح پژوهش از نوع  بنيادي و در چارچوب طرح‌هاي همبستگي است. به منظور جمع آوري داده‌ها از پرسشنامه سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت والكر و پيلركي (1996)، مقياس دلبستگي به خدا بك و مك دونالد (2004) و پرسشنامه خودكشي كيت (1984) استفاده شد. روش تجزيه و تحليل داده‌ها براساس روش تحليل مسير صورت گرفت. نتايج يافته‌ها نشان داد؛ كه مدل علّي سبك زندگي با گرايش به خودكشي و واسطه‌گري دلبستگي به خدا در دانش‌آموزان دختر با داده‌هاي به دست آمده از مدل برازش دارد. بر اين اساس سبك زندگي و دلبستگي به خدا بر گرايش به خودكشي اثر مستقيم، هم‌چنين دلبستگي به خدا در رابطه بين سبك زندگي و گرايش به خودكشي اثر غيرمسقيم دارد.