ارزيابي تاثير سازه‌هاي سنتي استحصال آب باران در بهبود شرايط خاك (مطالعه موردي بندسارهاي جنوب سبزوار)

كمبود آب در مناطق خشك و نيمه خشك منجر به ابداع روش هايي جهت استحصال سيلاب توسط بوميان و كشاورزان اين مناطق شده است كه بندسار نمونه اي از اين روش ها در استان هاي خراسان رضوي و جنوبي مي باشد. در اين تحقيق اثر استحصال سيلاب در بندسارها بر روي ميزان مواد آلي و بافت خاك مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظور در منطقه مورد مطالعه 5 منطقه داراي بندسار در نظر گرفته شده است. در هر يك از محل هاي منتخب سه پروفيل در داخل بندسار و سه پروفيل در خارج آن به عمق 60 سانتي متر حفر گرديد و از سه عمق 200، 4020 و 6040 سانتي متر آن نمونه برداري صورت گرفت (جمعا 90 نمونه). نمونه ها براي تعيين درصد مواد آلي، شن، سيلت و رس به آزمايشگاه منتقل شدند. سپس نتايج حاصل از آزمايشات به وسيله آزمون t مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج حاكي از آن است كه درصد مواد آلي در داخل بندسارها نسبت به خارج آن ها بيشتر است و بيشترين ميزان ماده آلي 75/1 درصد و در داخل بندسار و كمترين ميزان آن 48/0 و در خارج بندسار مي باشد و تفاوت ميزان آلي در داخل و خارج بندسارها از لحاظ آماري در سطح 5 درصد معني دار است. بيشترين ميزان شن در مناطق شاهد و به ميزان 32/82 درصد و بيشترين ميزان سيلت و رس در داخل بندسارها و به ترتيب 86/52 و 93/52 درصد مي باشد. به طور كلي نتايج نشان مي دهد كه بندسارها باعث افزايش ماده آلي خاك و نيز ريزتر شدن بافت خاك گرديده اند.