رابطه بين رهبري اخلاقي با عملكرد شغلي

زمينه: رهبري اخلاقي از جمله بحث‌هايي است كه از اواخر قرن بيستم وارد حوزه مديريت و رهبري شده است. هدف از پژوهش حاضر تعيين رابطه رهبري اخلاقي با عملكرد شغلي دبيران بود. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي همبستگي است. جامعه آماري شامل تمامي دبيران دوره دوم متوسطه شهر اصفهان به تعداد 2721 نفر بود، كه با استفاده از فرمول تعيين حجم نمونه كوكران تعداد 338 نفر از آنها با استفاده از روش تصادفي مرحله‌اي به‌عنوان نمونه تحقيق انتخاب گرديد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي استاندارد و پژوهشگر ساخته بود. تجزيه و تحليل داده‌ها در سطح آمار توصيفي (فراواني، درصد، ميانگين و انحراف معيار) و در سطح آمار استنباطي (رگرسيون چند گانه، ضريب همبستگي پيرسون) صورت گرفت. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه بين رهبري اخلاقي و ابعاد آن (مردم مداري، اشتراك قدرت و توجه به ثبات، هدايت اخلاقي، وضوح نقش، وجدان كاري) رابطه معني‌دار وجود دارد. نتيجه‌گيري: بين رهبري اخلاقي و برخي از مؤلفه‌هاي آن با عملكرد شغلي رابطه مستقيم وجود دارد. رهبري اخلاقي سرپرست با كارايي و عملكرد كاركناني كه سرپرستي مي‌كند وابستگي مستقيم و بالايي دارد.