اثربخشي طرح واره درماني هيجاني بر مقبوليت اجتماعي و رفتار قلدري در نوجوانان مبتلا به اختلال استرس پس از آسيب

مقدمه: هدف از مطالعه ي حاضر بررسي اثربخشي طرحواره درماني هيجاني بر مقبوليت اجتماعي و رفتار قلدري نوجوانان مبتلا به اختلال استرس پس از آسيب در ميان نوجوانان بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر يك طرح نيمه آزمايشي با پيش آزمونپس آزمون و گروه كنترل بود. جمعيت مطالعه همۀ نوجوانان پسر آسيب ديده ي شهر خوي (ايران) در سال 1396 بود كه تحت حمايت سازمان بهزيستي ايران بودند. 50 نوجوان پسر آسيب ديده از طريق روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و با گمارش تصادفي در گروه آزمايش يا كنترل قرار گرفتند (25=N). گروه آزمايشي تحت ده جلسه طرحواره درماني هيجاني قرار گرفت درحالي كه در گروه كنترل درمان انجام نگرفت. هر دو گروه پرسشنامه هاي پذيرش اجتماعي و رفتار قلدري را قبل و بعد از جلسات درمان تكميل كردند. به منظور بررسي داده ها از آناليز توصيفي و تحليل كوواريانس با رعايت پيش فرض هاي آن استفاده شد. يافته ها: تحليل كواريانس داده ها نشان داد كه بين ميانگين نمرات گروه آزمايشي در نمرات پس آزمون پذيرش اجتماعي و رفتار قلدري با گروه كنترل تفاوت معني داري وجود داشت (0/01=P). همچنين مداخله صورت گرفته باعث افزايش نمرات پذيرش اجتماعي و كاهش نمرات رفتار قلدري در گروه آزمايشي گرديد (0/01=P). نتيجه گيري: به نظر مي رسد طرحواره درماني هيجاني مداخلۀ مناسبي براي پرداختن به مقبوليت اجتماعي و رفتار قلدري در نوجوانان مبتلا به اختلال استرس پس از آسيب باشد.