پيش‌بيني چابكي سازماني از طريق انگيزش شغلي‌ و خودكارآمدي عمومي (مطالعه موردي كاركنان اداره آموزش و پرورش)

پژوهش حاضر با هدف پيش بيني چابكي سازماني از طريق انگيزه شغلي و خودكارآمدي عمومي كاركنان اداره آموزش و پرورش انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كاركنان اداره آموزش و پرورش شهرستان بردسكن در سال تحصيلي 95-1394 بود كه تعداد آنان 300 نفر گزارش شده است. 170 نفر به روش نمونه گيري در دسترس و داوطلبانه انتخاب و به پرسشنامه هاي انگيزش شغلي هاكمن و اولدهام باضريب آلفاي كرونباخ 0.88، خودكارآمدي عمومي شرر با ضريب آلفاي كرونباخ 0.85 و چابكي سازماني تنها با ضريب آلفاي كرونباخ 0.85پاسخ دادند. از همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه همزمان در نسخه 20نرم افزار SPSS براي تحليل داده ها استفاده شد. نتايج نشان داد رابطه مستقيم و معني داري بين انگيزش شغلي و چابكي سازماني (P 0.0001 ،0.637=r) و همچنين بين خودكارآمدي و چابكي سازماني (P 0.0001 ،0.752=r) كاركنان وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون آشكار ساخت ضرايب بتا براي پيش بني چابكي سازماني از روي انگيزش شغلي (P 0.0001،0.453= beta) و خودكارآمدي (P 0.0001،0.445= beta) معني دار هستند و اين دو متغير پيش بين مي توانند 77 درصد از واريانس نمرات چابكي سازماني را توضيح دهند (P 0.0001،230.37=F). سطوح بالاتر انگيزش شغلي از طريق جهت دهي مؤثر كاركنان به اهداف سازماني و خودكارآمدي با ايجاد احساس مؤثر بودن رفتارهاي كاركنان، به بهبود چابكي سازماني ياري مي رسانند. يافته هاي اين پژوهش در بستر سازمان، مورد بحث قرار گرفته است.