بايد و نبايدهاي منطق روستابودگي در ايران: كنكاشي بر گفتمان هاي روستاپژوهي در محافل علمي و دانشگاهي

بازنمايي خواسته هاي ساكنان روستايي يكي از مقتضيات فضاي روشنفكري كشور در اعتراض به مدرنيته و بي نظمي هاي مربوط به آن در قبل و بعد از انقلاب اسلامي بوده است. با اين اعتقاد كه جامعه محلي بايد جايگزين سياست هاي رشد اقتصاد ملي شود و كسب و كارهاي روستايي در مقوله اي مجزا و بدون دخالت دولت گسترش يابد. اين دغدغه در حال حاضر با آموزه هاي جهاني شدن و دانش اقتصادي جديد مبني بر اتكا به ظرفيت هاي دروني و توسعه ابتكارات محلي همزمان شده است. علي رغم روندهاي عمومي ذكر شده، روستابودگي در ايران صرفا انعكاسي از هنجارهاي يكنواخت جنبش روستايي و جريان هاي جهاني نبوده و تحت تاثير انگيزه هاي هدفمند معاني مختلفي به خود گرفته است. درواقع، روستابودگي تابع معناي نمادين وايدئولوژيك شده و بجاي اينكه به سمت تفويض اختيار و جلب مشاركت هاي مردمي حركت كند در عمل دخالت دولت و تمركزگرايي را به همان روال قبل در پيش روي خود مي بيند. اين پس زمينه از روستاي ايراني بواسطه تحليل گفتمان از تحقيقات صورت گرفته در محافل علمي و دانشگاهي بدست آمده است. مقاله حاضر عناصر مشخصي از روستابودگي را ارائه مي دهد كه به عناصر جنبش روستايي و جريان هاي جهاني ضميمه شده و منطق مقايسه/جبران (برقراري عدالت اجتماعي) را جايگزين هسته مركزي جامعه محلي كرده و دست دولت را براي مداخله و سياست گذاري باز گذاشته است. اين مداخله هژمونيك كه در پيوند با هسته مركزي مقايسه/ جبران مي باشد معاني جديدي از روستابودگي را بوجود آورده كه در ادامه به تفضيل شرح داده مي شود.