شگردهاي عرفاني مولوي ازتأويلات مفاهيم قرآني

اين مكتوب به بررسي گونه‌هايي از تأويلات مفاهيم قرآني مولوي در مثنوي مي‌پردازد. با تأمل و پژوهش در مثنوي، ويژگي هاي خاص سبكي و تمايزآفريني و هنجارشكني ها را در آن مي يابيم. به همين دليل مطالعه و پژوهش در مثنوي مي تواند راهبردي به شناخت بهتر دوره شاعر و شخصيّت ادبي و نقش او در ادبيّات عرفاني باشد. روش تحقيق دراين مكتوب، روش پژوهشي توصيفي- تحليلي است. با توجه به اين كه مولوي در شعر فارسي تصويرهايي نو و ويژه آفريده است با همه تحقيقاتي كه صورت گرفته، از اين رويكرد مي‌توان پژوهش‌هاي مفيدي در زبان و شعر اين شاعر عارف به عمل آورد. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه مولوي شاعري است. داراي سبك ويژه و مختص به خودش. بارزترين ويژگي شعرش، تأويل معنويات، بويژه مفاهيم قرآني در نگاه اوست و با نگاه عرفاني ابداع تازه‌اي مي‌آفريند. نگاه مولوي به ظاهر و باطن قرآن و تراوش ذخاير فكري او در شكل‌گيري روش تربيتي، از هنرنمايي وي خبر مي‌دهد و نوآفريني او رنگ ديگري دارد.