ساختار و محتواي جان‎بخشي و تشخيص در مثنوي مولوي با تأكيد بر كاركردهاي عرفاني

جان‎بخشي يكي از عنصرهاي بنيادين اسطوره باوري است. اسطوره‎ها حقايقي را در باب باور، دانش و جهان‎بيني انسان‎هاي نخستين در اختيار ما مي‎گذارند. اسطوره باوري با انديشه‎هاي اشراقي و عرفاني و نيز با تخيّل شاعرانه پيوندي ناگسستني دارد. مولوي به دليل برخورداري از انديشه‎هاي اشراقي و تخيّلي نيرومند در شاعري، غالبا به‎طور ناخودآگاه در فضاي جان‎بخشي قرارمي‎گيرد و بسياري از انديشه‎هاي عارفانه خود را در مثنوي از رهگذر همين جان‎بخشي كه زير عنوان مشخص تشخيص قرار مي‎گيرد عرضه مي‎دارد. در اين مقاله با نگاهي به نظريه‎هاي جان‎بخشي و تشخيص، كاركرد آن‎ها را در مثنوي به اختصار مطرح كرده، سهم آن‎ها را در تجسّم انديشه و عاطفه مولانا با مثال‎هاي متعدد نشان داده‎ايم. مهم‎ترين نتيجه اين پژوهش، اثبات مجدد نقش بيان و زيبايي‎شناسي در القاي انديشه‎هاي مولانا به مخاطب است. اين پژوهش داده‎هاي خود را از طريق اسناد مكتوب، كتاب و مقاله به دست آورده و آن‎ها را با روش تحليلي توصيف كرده است.