چراييِ «به‌-زيستن» و «بد-زيستن» بوم‌هاي جغرافيايي (كشورهاي جهان)

بودن يا نبودن، مسئله اين نيست؛ »چگونه زيستن «، مسئله است. اين كه چه بوم ها و بوم نشيناني در جهان زندگي مي كنند، بر كسي پوشيده نيست، ولي مسئله اين است كه چگونه زندگي مي كنند. »چرا برخي بوم هاي جغرافيايي، كامياب اند و از »به زيستن « برخوردارند و برخي ديگر، در رنج اَند و با بد زيستن دست وپنجه نرم مي كنند؟ يافته هاي به دست آمده از روش علّي-تجربي در اين مقاله نشان مي دهد: بوم هايي از به زيستي برخوردارند كه داراي »سكان داري شايسته « هستند. سكان داري شايسته، توانِ »رقابت پذيري « بوم را افزايش مي دهد كه اين روند، رده ي بالاتري از »جهاني شدن « را از آنِ بوم مي كند و سرانجام به زيستن را براي بومنشينان آن به ارمغان مي آورد. هم بستگي نيرومندِ ميان »سكان داري شايسته «، »رقابت پذيري « و »جهاني شدن «، با »كامياب بودن « بوم نشينان، نشان مي دهد كه نايكساني در بهزيستن بوم ها، ريشه در برخورداري نايكسانِ آن ها از »سكان داري شايسته « و به دنبال آن »رقابت پذيري « و »جهاني شدن « دارد؛ به گونه اي كه توان رقابتپذيري و جايگاه بوم ها در جهاني شدن، خود هم بستگي نيرومند و هم سويي با سكان داري شايسته دارد. فرجام آن كه »زندگي شايسته « بوم نشينان، در گروِ »سكان داري شايسته « در بوم هاست.