به‌كارگيري فرايند تحليل سلسله مراتبي در مديريت منابع حوزه آبخيز (مطالعه موردي: حوزه آبخيز نهرين طبس)

امروزه كاربري نامناسب اراضي و تخريب منابع طبيعي باعث افزايش سيل، فرسايش خاك و غيره شده است .در چنين شرايطي بايد با برنامه ريزي منسجم در منابع طبيعي با هدف كنترل، احياء و حفاظت از اين منابع اقدام نمود، كه مديريت منابع جامع حوزه آبخيز چنين اهدافي را برآورده خواهد كرد. مديريت جامع آبخيز، مديريتي هماهنگ و موزون بر سيستم هاي فيزيكي، بيولوژيكي و اجتماعي و اقتصادي بوده و شرايطي فراهم مي سازد كه ضمن تأمين منافع جامعه، تأثير منفي بر منابع به حداقل مي رسد. در اين تحقيق در راستاي اهداف مديريت منابع به بررسي و ارزيابي آثار معيارهاي فيزيكي، اقتصادي و اكولوژيكي برروي تغييرات وضعيت پوشش گياهي با تأكيد بر رفع مشكلات سيل و فرسايش در حوزه آبخيز نهرين طبس به مساحت 18/8 هزار هكتار توسط چهار فعاليت مديريتي (مديريت چرايي، بوته كاري، بذركاري و كپه كاري) پرداخته شده است. در اين پژوهش به منظور ارزيابي پيامدهاي اقتصادي، اكولوژيك و فيزيكي به ترتيب از شاخص هاي هزينه و درآمد ناخالص، شاخص پوشش گياهي وزندهي شده و ميزان حجم رواناب و سيل، استفاده و سپس براساس نظرات كارشناسي اقدام به ارزيابي گزينه ها از طريق ماتريس مقايسه زوجي گرديد و درنهايت اولويت بندي سناريوها با به كارگيري تكنيك تحليل سلسله مراتبي انجام گرفت. نتايج نشان داد كه معيار اقتصادي به عنوان مهم ترين معيار و فعاليت مديريتي كپه كاري و سناريو شماره 16 كه شامل كليه فعاليت هاي مديريتي بود به عنوان گزينه بهينه و برتر تعيين گرديدند.