بررسي اثرات فضايي صنعتي شدن بر كيفيت محيط‌ زيست در استان‌هاي ايران

رشد اقتصادي همراه با افزايش كيفيت محيط‌ زيست يكي از مطلوب‌هاي هر اقتصادي است. اگرچه توسعه بخش صنعت همواره به عنوان راه حلي موثر براي افزايش رشد اقتصادي مطرح است، اما داراي ضريب بالايي در توليد آلودگي است. مطالعه حاضر با استفاده از داده‌هاي استاني براي دوره زماني 1385 تا 1393 به بررسي اثر فضايي صنعتي شدن بر انتشار دي اكسيدكربن با استفاده از رهيافت اقتصادسنجي فضايي مي‌پردازد، شواهد نشان مي‌دهد كه نوعي همبستگي فضايي مثبت انتشار CO2 بين استان‌ها وجود دارد. همچنين نسبت صنعتي شدن، شهرنشيني و چگالي جمعيت اثرات مثبت معناداري را بر انتشار CO2 دارند، و اثرات فضايي صنعتي شدن و شهرنشيني به ترتيب معادل با 0.104 و 0.23 است. اما رشد اقتصادي اثر نامعنادار بر انتشار CO2 دارد، و اين نشان‌دهنده اهميت بخش‌هاي داراي انرژي‌بري كمتر در توسعه است. بنابراين تخصيص اعتبارهاي متناسب با منافع مستقيم و غيرمستقيم كاهش آلودگي، توجه به پتانسيل بخش‌هاي داراي انرژي‌بري كمتر در ايجاد توسعه اقتصادي، ارتقا تكنولوژي توليدي بخش صنعت و بهبود كيفيت ناوگان حمل و نقل عمومي مي‌تواند به عنوان سياست‌هاي كارا در جهت كاهش آلاينده‌ها مدنظر قرار گيرد.