بررسي برخي شاخصه هاي انديشة عرفاني در بارة «نماز» بر اساس منتخبي از حكايت هاي تعليمي

آثار تعليمي در ادبيّات عرفاني، مشحون از حكايت­هايي است كه معاني و حكمت ­هايي را در قالب گزارش و روايت بيان داشته ­است. اين حكايت­ ها گرچه بهترين راهنماي سير و سلوك است، شاخصه­ هاي انديشه­ هاي عرفاني را نيز در خود جاي داده­ است. از جملة اين انديشه­ ها كه در قالب داستان نقل شده ­است، تأملاتي است كه عارفان در باب يكي از اركان عمدة شريعت يعني نماز بيان كرده­اند. اين پژوهش كه مبتني بر مطالعة كتابخانه ­اي و مستند به داده ­هاي نظري است، به روش توصيفي تدوين شده است و پس از نگاهي گذرا به ادبيّات داستاني در حوزة آثار عرفاني و ضرورت تعليم دهي آن، به ذكر نمونه­ هايي موفّق و شاخص از حكايت­ هاي تعليمي با موضوع نماز پرداخته­ است. نتايج تحليل اين نمونه­ ها نشان مي­دهد كه مهمترين شاخصه­ هاي انديشه­ هاي عرفاني از جمله رويكرد حداكثري عارفان به دين، عبادت عاشقانه، ترك خودبيني و احساس نياز به خدا، پرهيز از دينداري عادتيِ عوام گرايانه در خلال اين حكايات، قابل تشخيص است.

this article has no abstract