بررسي مقايسه اي حجاب عرفاني در انديشة عطّار و مولوي

يكي از مباني اساسي دستگاه فكري عطّار و مولوي در حوزة عرفان، مفهوم حجاب عرفاني است. نگرش معرفتي عطّار و مولوي به اين مقوله به گونه اي است كه حُجُب راه حق هم چون؛ حجاب انانيّت و رؤيت نفس، حجاب جسم و ... را مانع سير و سلوك الي اللّه و باعث عذاب هميشگي روح وجان انسان مي دانند. در نقطة مقابل، رفع حجاب را موجب قدرت معنوي و باطني و رسيدن به مقام قرب الهي مي شمارند. از آن جايي كه مقولة حجاب، يكي از مباحث عمده در عرفان اسلامي است؛ اين مقاله به شيوهء تحليلي- مقايسه اي به واكاوي و تبيين وجوه اشتراك و افتراق آن در انديشه هاي عرفاني عطّار و مولوي مي پردازد، و نيز سيري است در عبارات و اشارات تأمّل برانگيز اين دو عارف پرده دَر، دربارة فلسفة حجاب، منشأ حجاب و ... و اين كه انسان ها بايد با خَرق حجاب هاي ظلماني و حتّي نوراني، باعث كسب بصيرت و بينش باطني شوند تا به شهود حقيقت دست يابند. برآيند مقايسه حاكي از اين است كه با وجود گستردگي و عمق بيشترمفهوم حجاب و مشتقّات و مترادفاتش در آثار مولوي نسبت به عطّار، هر دو دربارهء جلوه هاي گونه گون و فريبنده اش اتّفاق نظر دارند و سالكان طريق را از انواع حجاب هاي ظلماني و نوراني؛ خصوصاَ حجاب رؤيت نفس و انانيّت برحذر مي دارند

this article has no abstract