طبيعت در انديشۀ سعدي

سعدي را به حق شاعر طبيعت بهاري ناميده اند. تا جائي‌كه بسامد عناصر طبيعت درآثار او به صورت يك خصيصۀ سبكي درآمده است. طبيعت گرايي سعدي را غالبا ناشي از طبع خوش‌باشي و روح جوان و پرشور و وي دانسته‌اند. اما از اين نكته غفلت كرده‌اند كه سعدي عناصر طبيعت را به عنوان ابزاري جهت بيان انديشه‌هاي والاي خود به خدمت گرفته است تا بدين شيوه در ذهن مخاطبانش ماندگار شود. در اين مقاله تشبيهات برگرفته از طبيعت استخراج شده و مورد بررسي قرار گرفت. و نتايج حاصل از آن نشان داد كه هدف سعدي از كاربرد اين عناصر نه فقط القاء روح شادباشي و جواني در مخاطب بلكه جاودان كردن نام خود تا ابد است. مهم‌ترين انديشه‌هايي كه سعدي با كمك عناصر طبيعت در كليات آثارش در پي تبيين آنهاست عبارتند از: عشق، پند و اندرز و خودستايي.آنچه در اين پژوهش، تازه­ تر مي­نمايد بيان اين انديشه‌ها در قالب تشبيه است كه احتمالاً آگاهانه صورت گرفته است.