نگاه عارفانه به هستي در شعر قيصر امين پور

در متون كهن و آثار عرفاني ما عرفاي بي‌شماري هستند كه معتقدند چشم سر با غبار عادات پوشانده شده است و بايد با چشم درون نگريست. بر پايه همين نظر كساني چون مولوي به تولد معنوي معتقدند و عشق را مادر زيبايي مي ­دانند. در ميان معاصران سهراب سپهري كنار گذاشتن عادت ­ها را فرصتي براي زيباتر ديدن مي­داند. قيصر امين پور نيز برداشت و تلقي ما را از زشتي و زيبايي اصلاح مي­كند و غبار عادات را از روي چشم هاي ما كنار مي­زند تا قادر به درك زيباييها باشيم. پاك و نيك نگريستن دو عنصر ويژه در شعر امين پور است. نگاه او به هستي مبتني بر نگرشي عارفانه است. از دريچه ­ي چشم او كل آفرينش زيبا و دلپذير است و او خود را جزئي از اين كل مي­بيند كه با آن همنوا مي­ شود . نگرش عارفانه­ ي قيصر امين پور را مي­توان تحت تأثير مولوي و حافظ از گذشته و نيز سپهري از زمان حال دانست. در اين نوشتار، سعي بر آن است كه نگاه عارفانه او به هستي با گزينش نمونه­ هايي از اشعارش در دو مجموعه­ ي اخير وي مورد تحليل و واكاوي قرار گيرد.