تطبيق غنايي بيژن و منيژه در شاهنامۀ فردوسي و شاهنامۀ كردي الماس ‌خان كندوله‌اي

شاهنامۀ فردوسي كه از ديدگاه تقسيم بندي جهاني محتوا در حوزۀ حماسي قرار مي گيرد خالي از جنبه‌هاي غنايي نيست، بدون ترديد توجّه به شاهنامۀ فردوسي و بالتّبع شاهنامه سرايي در ميان اقوام مختلف ايراني بدان حد اهمّيّت دارد كه به فكر بازسرايي داستان هايي از شاهنامه به زبان خود برآمده اند، اين انگيزه در ميان قوم كرد به دليل ويژگي­هاي نزديك زباني و فرهنگي، جلوه‌اي خاص دارد. در اين پژوهش سعي شده است داستان بيژن و منيژه از شاهنامۀ كردي الماس‌خان كندوله­ اي كه نمونه­ اي حماسي و به تقليد از بيژن و منيژه در شاهنامۀ فردوسي مي­باشد از ديد غنايي و در دو حوز‌ه‌ي ابيات عاشقانه و احساسي - عاطفي«اعتذار، خمريّه، درخواست، شكواييّه، طنز و ريشخند، مدح، مرثيه، مفاخره و هجو» واكاوي گردد آنگاه با توجّه به مولّفه­ هاي فرهنگي دو زبان پارسي و كردي، علاوه بر بسامد موضوعات غنايي، وجوه اشتراك و افتراق آنها نيز مشخّص گردد.