آموزه‌هاي مرگ ‌انديشي در اشعار سعدي

مرگ و پايان زندگي دنيوي يكي از مسائلي است كه از ديرباز همواره ذهن بشر را به خود مشغول نموده است و البته در اين ميان، نويسندگان و شاعران كه از روحيه لطيف‌تري نسبت به ديگران برخوردار بوده‌اند بيش از سايرين به اين موضوع پرداخته‌اند و در حقيقت يكي از دغدغه‌هاي دائمي ذهن و دل آنان كاوش و پردازش مسئله مرگ بوده است. مسئله مرگ ممكن است گاه به صورت موضوعي خوفناك و يا گاهي به صورت محاورات و انديشه‌هاي گوناگون مطرح شود و اين مي‌تواند راهي باشد به سوي ايجاد شادي و رستگاري و زندگي متعالي و دوستي‌هاي پايدار و زندگي سرشار از ايمان؛ و تمام اين‌ها مي‌تواند تلخي مرگ و غم و اندوه آن را مبدل به شادي و بصيرت سازد. سعدي شيرازي به عنوان يكي از بلند پايه‌ترين چهره‌هاي شعر و نثر فارسي از نظر تجربه زندگي و آشنايي به اخلاق مسلماني و انساني و نيز اطلاعات ادبي و اجتماعي، سياسي و ديني و اعتقادي در ايران و جهان از جايگاه خاصي برخوردار است؛ در اين نوشتار سعي شده است تا به اهميت موضوع مرگ و ابعاد و زواياي آن از ديدگاه بزرگ مرد ادب پارسي، سعدي شيرازي پرداخته شود، شاعري كه حتي مرگ را نيز چون پلي براي رسيدن به آموزه‌هاي اخلاقي و تعليمي سخن خويش ساخت.