تحليل كلّي ساختار رواييِ روساخت و ژرف‌ساخت داستانِ «داش‌آكل» صادق هدايت بر مبناي الگوي كنشگر گِرِماس

روايت ­شناسي دانشي نظام­ مند است كه يكي از شاخه­ هاي اصلي ساختارگرايي به شمار مي­آيد و با رويكردي تحليلي و روش­مند به تبيين متون ادبي مي­پردازد. روايت­ شناسي به مدد نظريه­ ها و الگوهاي ادبيِ روايت­مند به بطن متون ادبي نفوذ مي­كند و با بررسي لايه­ هاي دروني و پنهاني آن، معاني و مفاهيم بديعِ ارزنده­ اي را آشكار مي­سازد. يكي از اين نظريه­ هاي روايت­مند، نظريۀ روايت­ شناسي گِرِماس مي­باشد كه دستور زبان واحدي دارد و داراي الگويي ساختارمند، جهان­ شمول، انعطاف­ پذير و ارزش­مند است و با قابليّت انطباقي كه با تمام متون روايي دارد، بدون چون و چرا مي­توان در تحليل درون­مايۀ اين­گونه متون به نتايج بنياديني دست يافت. هدف اصلي اين مقاله آن است كه در يك نگاه كلّي، روساخت و ژرف­ ساخت غنيِ داستانِ «داش­ آكل» صادق هدايت را با ژرف­ نگري از منظر روايت­ شناختي، بر مبناي نظريۀ گِرِماس مورد بررسي قرار دهد تا با توجّه به زنجيرۀ هم­ پيوندي آن، خيزش و در هم­ تنيدگي عناصر و اجزاي سازندۀ آن كه نقش اساسي و بي­ بديلي در خلق اين داستان روايي دارند، براي فهم و درك عميق مخاطب به بهترين شيوۀ ممكن نمايانده شود.

this article has no abstract