تجلّي خرافات و باورهاي عاميانه در ادب فـارسي (تا قرن هشتـم هجري)

بدون شك خرافات و باورها بخشي از فرهنگ و ادبيات فارسي به شمار مي‌آيند.معماران كاخ ادب فارسي از اين باورها به عنوان يكي از درون مايه هاي شعر و نثر خويش بهره‌ها برده‌اند. اين آثار آيينۀ تمام نماي جامعۀ عصر آ نان است.باورها ، خرافات در هر دوره‌اي رواج داشته ،شاعر يا نويسنده در آن باورها و خرافات فراگير پيرامون خود پرورش يافته، آنهارا ديده، با آنها زيسته و سرانجام –به خواست يا ناخواست –در اثر ادبي خويش آورده است.اين گونه مطالب در زمان خود شاعر قابل فهم عارف و عامي بوده و همگان آن مطلب را در مي‌يافته‌اند، ولي با گذشت زمان و علل گوناگون اين مطالب از ذهن مردم پاك و براي نسل هاي بعد مسأله اي غريب و دور از ذهن شده است . اين پژوهش در نظر دارديك طرح كلّي از باورها و خرافات باز تاب يافته در آثار منظوم و منثور فار سي تا قرن هشتم كه كمتر به آنها پرداخته شده–در حد حوصلۀ اين پژوهش- مورد بررسي قراردهدتا علاقه مندان به زبان فارسي را به دقايق فكر و هنر آنان، عظمت هويت ملّي و فرهنگي آشنا سازد و در حل دشوارها وفهم دقيق ترآثار منظوم و منثور ياري رساند

this article has no abstract