بررسي سركشي وزيران و موبدان در شاهنامه با استفاده از داده‌كاوي

يكي از ويژگي هاي مشترك بسياري از شخصيّت هاي شاهنامه «سركشي ونافرماني» است. دلايل و انگيزه‌هاي اين سركشي‌ها و نيز فرجام‌ كار سركشان با يكديگر تفاوت دارد .در اين ميان نافرماني وزيران و موبدان از اهميّت ويژه‌اي برخوردار است. چرا كه اين دو گروه همواره به عنوان عناصر « قدرتمند و قدرت آفرين» جامعه نقش تعييين‌كننده‌اي در امور كشور داشته‌اند. هم چنين با توجّه به اعتقاد تاريخي ايرانيان باستان مبني بر «فريضه‌بودن اطاعت» و «اهريمني‌بودن نافرماني» از شاه، اين سركشي‌‌ها در برابر شاه قابل تأمّل مي‌نمايد. در اين مقاله با استفاده از روش داده‌كاوي و استفاده از نرم‌افزار وكا به بررسي آماري جامعة وزيران و موبدان و تحليل نتايج حاصل از آن پرداخته‌‌ايم. براين‌‌اساس دريافتيم كه سركشي در ميان موبدان بيشتر از وزيران وجود داشته و نيز موبدان متمرد خوش‌فرجام‌تر از وزيران نافرمان بوده‌اند. در مقابل اختلاف آماري اندكي ميان «وزيرانِ مطيع ِخوش‌فرجام» و «وزيرانِ مطيعِ بدفرجام» وجود دارد. و اين حاكي از قدرت بالاي پيشوايان مذهبي و هم چنين نوعي وزيرستيزي در ميان شاهان ايران باستان است

this article has no abstract